蔗尾蜂房

J. E. Tatengkeng (1907-1968)
頭等艙旅客
--J. E. Tatengkeng (1907-1968)
我30歲以前
搭船總是坐在甲板上
如今，拜我朋友的奮鬥之賜
以及國家主權的轉移
我坐上了頭等艙
我成了一個
部隊視察官
上下走動
建設國家
每晚我在沙龍打打橋牌
喝喝啤酒
對侍者發發脾氣
我從不用寫報告
我下船時
會賞工人五毛錢
五月一日嘛
Penumpang Kelas I
--J. E. Tatengkeng (1907-1968)
Sampai umurku 30 tahun
aku selalu menumpang dek.
Kini, berkat perdjuangan temanku
dan penjerahan kedaulatan
aku menumpang kelas I.
Aku salah seorang
barisan pegawai menindjau
jang mondar mandir
membangun tanah air.
Saban malam disalon main bridge
dan minum bir
dan marah-marah sama pelajan.
Aku tak pernah tulis lapuran.
Aku turun kedarat,
Aku bajar sesuku pada buruh
dalam bulan Mei tanggal satu.
Traveler First Class
--J. E. Tatengkeng (1907-1968), translated by James S. Holmes
Before I was thirty
I was never more than a deck passenger.
Thanks to the efforts of my friends
And the transfer of sovereignty
I’m now a traveler first class.
I’m one of the army
Of inspection officials
Wandering
From island to island
Building up the country
Every evening I play bridge in the salon
And drink my beer
And rage at the waiter.
I’ve never written a report.
I disembark
And give half a rupiah
For the workers on the first of May.
Burton Raffel, The Development of Modern Indonesian Poetry, The State University of New York Press, 1967, p.112.

  
Rendra (1935-2009) 
 
 
 
寫給邦尼的藍調
--Rendra (1935-2009)
波士頓市區顯得殘舊斑駁
皆因海風呼嘯空氣汙濁
又正值悲涼的深夜
小餐廳裡
一位年邁的黑人樂手
正彈著吉他唱著歌
沒什麼觀眾
只有七對男女
在昏暗中彼此欺哄與調情
吞吐著灰白的煙霧
真是些惹人厭的火爐
他唱著歌
聲音低沉
他這輩子娶了詞與曲
詞曲生出了千百種意義
喬治亞啊，遙遠的喬治亞啊
那裡處處有黑人的棚屋
家家屋頂都漏著水
遍地蚯蚓與糙皮症
他在歌中唱著遙遠的喬治亞
人們停止講話
小餐廳靜了下來
只剩風聲震動窗葉
喬治亞啊
緊閉上雙眼
這黑人向寂靜致敬
寂靜的回應
卻踹來準準一腳
恰恰踢到肝腸
為此他躁動顫抖
做出大猩猩似的舉動
駝背衰老的大猩猩
嗚咽著
手指一邊不斷怒撥著吉他
刮著、搔著
撕扯著他靈魂的紅腫搔癢
喬治亞啊
沒別的客人進來了
室外的氣氛低沉
風更加肅殺
而旅館中
只有冰冷的床在等著
很快的餐館老闆的臉色難看
因為這晚要賠錢了
黑人樂手抬起頭來
他的頸子僵直
他的眼珠乾澀血紅
朝天望去
而天
降下一張網
困住了他的身軀
如一尾黑魚
他在網中掙扎
輾轉翻騰
徒勞無功
怒氣沖沖
受盡屈辱
又能奈何
風吹打著波士頓廣場
在教堂塔樓間反復呼嘯
直到將夜晚撕成碎屑
黑人樂手跺著腳
在歌中咒罵著
白牙發出光澤
報復地獰笑
如長滿泥苔的巨石
他的臉骯髒、濕黏、陰暗
然後時間如洪水
衝擊著他疲憊的靈魂
當這一切正在進行
他忽感一陣強烈的痙攣
在他腿上發作
驚駭莫名
難以置信
他竟嚐到
生平第一次痛風
侵襲他的膝蓋
裝出神色自若
他默默承受著衝擊
慢慢停下動作
靜靜坐到椅上
像一只破罐子
一陣深呼吸後
他重新開始唱歌
喬治亞啊
他歌中唱著遙遠的喬治亞
他老婆還留在那兒
忠貞但憔悴
黑人孩童們在陰溝中玩耍
無力上學
長大了就只會醉酒和吹牛
欠債一堆
每到禮拜日
他們去專門給黑人的教堂
在那歌唱
因為在此世他們已無能為力
喬治亞啊
處處泥沾鞋
棚屋無戶牖
哀傷與天地
自始即並存
天堂與地獄
皆陳舊廢去
至於喬治亞嘛
是的，上帝
就算逃了這麼遠
喬治亞仍然追著他不放
Blues Untuk Bonnie
--Rendra
Kota Boston lusuh dan layu
kerna angin santer, udara jelek,
dan malam larut yang celaka.
Di dalam cafe itu
seorang penyanyi Negro tua
bergitar dan bernyanyi.
Hampir-hampir tanpa penonton.
Cuma tujuh pasang laki dan wanita
berdusta dan bercintaan di dalam gelap
mengepulkan asap rokok kelabu,
seperti tungku-tungku yang menjengkelkan.
Ia bernyanyi.
Suaranya dalam.
Lagu dan kata ia kawinkan
Lagu beranak seratus makna.
Georgia. Georgia yang jauh.
Di sana gubug-gubug kaum Negro.
Atap-atap yang bocor.
Cacing tanah dan pellagra.
Georgia yang jauh disebut dalam nyanyinya.
Orang-orang berhenti bicara.
Dalam cafe tak ada suara.
Kecuali angin menggetarkan kaca jendela.
Georgia.
Dengan mata terpejam
si Negro menegur sepi.
Dan sepi menjawab
dengan sebuah tendangan jitu
tepat di perutnya.
Maka dalam belingsatan
ia bertingkah bagai gorilla.
Gorilla tua yang bongkok
meraung-raung.
Sembari jari-jari galak di gitarnya
mencakar dan mencakar
menggaruki rasa gatal di sukmanya.
Georgia.
Tak ada lagi tamu baru.
Udara di luar jekut.
Anginnya tambah santer.
Dan di hotel
menunggu ranjang yang dingin.
Serenta dilihat muka majikan cafe jadi kecut
lantaran malam yang bangkrut
Negro itu menengadah.
Lehernya tegang.
Matanya kering dan merah
menatap ke surga.
Dan surga
melemparkan sebuah jala
yang menyergap tubuhnya.
Bagai ikan hitam
ia menggelepar dalam jala.
Jumpalitan
dan sia-sia.
Marah
terhina
dan sia-sia.
Angin bertalu-talu di alun-alun Boston.
Bersuit-suit di menara gereja-gereja.
Sehingga malam koyak moyak.
Si Negro menghentakkan kakinya.
Menyanyikan kutuk dan serapah.
Giginya putih berkilatan
meringis dalam dendam.
Bagai batu lumutan
wajahnya kotor, basah dan tua.
Maka waktu bagaikan air bah
melanda sukmanya yang lelah.
Sedang di tengah-tengah itu semua
ia rasa sentakan yang hebat
pada kakinya.
Kaget
hampir-hampir tak percaya
ia merasa
encok yang pertama
menyerang lututnya.
Menuruti adat pertunjukan
dengan kalem ia menahan kaget.
Pelan-pelan berhenti.
Pelan-pelan duduk di kursi.
Seperti guci retak
di toko tukang loak.
Baru setelah menarik napas panjang
ia kembali menyanyi.
Georgia.
Georgia yang jauh disebut dalam nyanyinya.
Istrinya masih di sana
Setia tapi merana
Anak-anak Negro bermain di selokan
tak kerasan sekolah.
Yang tua-tua jadi pemabuk dan pembual
banyak hutangnya.
Dan di hari minggu
mereka pergi ke gereja yang khusus untuk Negro
Di sana bernyanyi
terpesona pada harapan akherat
kerna di dunia mereka tak berdaya.
Georgia.
Lumpur yang lekat di sepatu.
Gubug-gubug yang kurang jendela.
Duka dan dunia
sama-sama telah tua.
Sorga dan neraka
keduanya usang pula.
Dan Georgia?
Ya, Tuhan
Setelah begitu jauh melarikan diri,
masih juga Georgia menguntitnya.
Blues for Bonnie
--Rendra
The town of Boston is shabby and wilted
because of the harsh wind, the foul air,
and the late unlucky night.
In the café
an old negro
plays his guitar and sings.
Almost without an audience.
Just seven couples
deceiving and loving in the dark
blowing grey cigarette smoke
like angry fireplaces.
He sings.
His voice is deep.
He marries songs and words
to bring forth a hundred meanings.
Georgia. Far away Georgia.
Negro huts
with leaky roofs.
Earthworms and malnutrition.
In his songs he talks of far away Georgia.
People stop talking.
No sound in the café
Except the wind shaking the window pane.
Georgia.
With eyes shut
The negro salutes loneliness
And loneliness answers
with a precise kick
right in the gut.
In his unease he behaves like a gorilla
An old bent gorilla
roaring.
While his fingers rage on his guitar
scratching and scratching
tearing at the itch in his soul.
Georgia.
No new customers.
The air outside is oppressive.
The wind is harsher.
And at the hotel
a cold bed waits.
Soon the owner’s face sours
at the bankrupt evening.
The negro quickly looks upwards.
His neck taut
His eyes dry and red
looking to heaven.
And heaven throws a net
to trap his body.
Like a black fish
he flounders in the net.
Tumbling and futile.
Angry
offended
and futile.
The wind is persistent on Boston Square
Whistling around the church-towers
until night hangs in shreds.
The negro stamps his foot
sings of curses and exorcism
His white teeth shine
grinning in his resentment
Like a mossy stone
his face is dirty, old and wet.
Time like a flood
strikes down his weak spirit.
And in the midst of this all
he feels a strong jerk
at his leg.
Surprised
almost not believing
he feels
the first twinges of rheumatism
attack his knee.
As one does
he forces off surprise with calm.
Slowly stops.
Slowly sits in a chair.
Like a cracked jar
in a secondhand shop.
Then after a long breath
he begins to sing again.
Georgia.
In his song he talks of far away Georgia.
His wife is still there.
Patient but suffering.
Negro children play in gutters
not feeling at home in school.
The old men become drunkards and braggarts
get into debt
and on Sundays
go to the church specially for negroes.
There they sing
spellbound by their hope of heaven.
In this life they are powerless.
Georgia.
Mud which sticks to the shoes.
Huts without windows.
Sadness and this world
both equally old.
Heaven and hell
both worn out too.
And Georgia?
Yes God.
Even after running so far from her
Georgia still comes running after him.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.192-199.
 

 

廣州愛群大酒店
 
 
 
 
 
 
 
 
廣州愛群大酒店
--Rendra (1935-2009)，羅浩原 譯
和平的午後
我打開寬敞的窗
透透戶外的空氣
友善的天空
與一排荔枝樹
映照在玻璃
窗葉上
鍾響了
敲了十二聲
電扇旋轉著
全然寧靜、全然和平
此時往樓下看
瞧著人們在暑氣下懶洋洋的
沿著鋪著地磚的道路
向更遠處看去
直到望見了珠江
當中最疲憊的就數珠江
疲憊但和平
中國絲綢窗簾上滿是花朵
增添此室的美麗
我則仔細打扮起來
照著巨大的穿衣鏡
上面滿是雕龍
沉浸在寂靜與安詳中
此際我感到十分平和
在內心角力了一夜之後
理解釋然了渴望
當然
我還惦記著
出生之地
但我耐著性子
既不寫詩
也不拘執於書本
我只想要品嘗這寂靜
一邊吐著煙圈
吸著香菸
我享受著，這個假期
還不壞
Hotel Aichun, Canton
--Rendra (1935-2009)
Dalam siang yang tentram
kubuka jendela lebar-lebar
menangkap hawa luar.
Langit yang ramah
dan sejalur ranting leci
membayang Nampak pada kaca
di daun jendela.
Lonceng pun berbunyi
duabelas kali.
Dan kipas letrik berputar.
Serba tenang, serba tenteram.
Ketika menengok ke bawah
nampak orang-orang yang lamban kepanasan
di jalan batubata.
Serta lebih jauh lagi
nampaklah sungai Mutiara
yang lebih payah dari semuanya.
Payah tapi damai.
Tirai sutera Cina penuh berbunga
menambah indah kamar ini.
Dan aku berdandan
di depan lemari berkaca yang besar
serta penuh ukiran naga.
Dalam sepi dan damai.
Sekarang aku merasa tenteram
setelah semalam bergulat dalam diri
dan meredakan rindu dengan mengerti.
Tentu
masih juga mengenangkan
tanah kelahiranku
tetapi bersama kesabaran.
Tanpa menulis sajak-sajak
tanpa bertekun di atas buku
aku I ingin memuasi sepi.
Dan sambil membuat lingkaran-lingkaran
dengan asap rokok
kunikmatilah sebuah istirah
Yang lumayan.
Aichun Hotel, Canton
--Rendra, translated by Burton Raffel
In the peaceful afternoon
I open the wide window
For a breath of outdoor air.
The friendly sky
And the rows of lichee branches
Are reflected
On the window sill.
And the bells sound
Twelve times.
And an electric fan spins.
Everything’s calm, everything’s at peace.
Looking down
I see people lazy in the heat
Along the brick road.
And further off
I see the Pearl River,
Weariest of them all,
Weary but at peace.
The Chinese silk curtain is full of flowers
And makes this room lovely.
And I dress, carefully,
In front of the big dresser mirror,
Carved over with dragons.
I am alone, peaceful.
Now I feel that peace,
Having wrestled with myself, last night,
And soothed longing with comprehension.
Of course
I still remember
Home
But patiently, now.
Not writing poems,
Not sticking to my books,
I want only to relish this aloneness.
And as I blow smoke rings
With my cigarette
I am content with this
Quite adequate vacation.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.138-141.

Trinity Church in Ostankino, Moscow
莫斯科奧斯坦金諾教堂
--Rendra (1935-2009)
這塔是夠高的了
所企及的卻都是空
這門如沉默的嘴
緊閉
深受遭它嚼碎的虀粉之苦
Gereja Ostankino, Moskwa
--Rendra
Menaranya cukup tinggi
tapi menggapai sia-sia.
Pintunya mulut sepi
rapat terkunci
derita lumat dikunyahnya.
Ostankino Church, Moscow
--Rendra, translated by Burton Raffel
Its tall minaret
Reaches up in vain.
Its door is a lonely mouth
Snapped shut
Suffering from the fine dust it swallows.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.136.

Willibrordus Surendra Broto Rendra (1935-2009)
莫斯科河
--Rendra (1935-2009)
禮拜日
瓦雅笑了
她的金髮
飄動
乘著紅色的小艇
我們穿越水流
渡過了空閒的時光。
數十棵樹
在河的兩岸生長
恰似我們的罪孽。
所有的樹葉
正在變色
秋天已然來到。
綠水上
我們滑行著
模糊的陰影緊追在後。
穿過拱橋
如穿過通往空虛的門拱。
秋天已然來到。
瓦雅笑了
她的乳房晃動
於毛線衫下。
秋天已然來到。
Sungai Moskwa
--Rendra
Di hari Minggu
Valya tertawa
dan rambutnya yang pirang
terberai
Di atas biduk yang kecil merah
Kami tempuh air
Melewatkan jam-jam yang kosong.
Berpuluh pohonan
tumbuh di dua tepi sungai
bagai jumlahnya dosa kami.
Semua daun
berubah warna
Musim gugur sudah tiba.
Di atas air yang hijau
Kami meluncur
Diikuti baying-bayang yang kabur.
Melewati lengkungan jembatan
bagai melewati lengkungan kekosongan.
Musim gugur sudah tiba.
Valya tertawa
dadanya terguncang
di dalam sweaternya
Musim gugur sudah tiba.
The Moscow River
--Rendra, translated by Burton Raffel
On Sunday
Valya laughs
And her russet hair
Spreads out.
We sail along
In a small red boat,
Passing the time.
The banks
Are lined with trees, both sides—
Like our accumulated sins.
All the leaves
Are changing colour.
It’s autumn, now.
We glide over
The green water
Followed by misty shadows.
We float under the arc of a bridge—
Like an arc into nothingness.
It’s autumn, now.
Valya laughs,
Her breasts shake
Inside her sweater.
It’s autumn, now.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.136.

Willibrordus Surendra Broto Rendra (1935-2009)
滿洲
--Rendra (1935-2009)
廣闊的草原上
野馬競馳
慾望與志向永遠在競逐
草很高
風颳過草背
我站在廣闊的草原上
雨灑下
啊，吹襲著廣闊的草原!
在天空、在雨中
我尋見失落的自我
Mancuria
--Rendra (1935-2009)
DI padang-padang yang luas
kuda-kuda liar berpacu.
Rindu dan tuju selalu berpacu.
Di rumput-rumput yang tinggi
angin menggosokkan punggungnya yang gatal.
Di padang yang luas aku ditantang.
Hujan turun di atas padang.
Wahai, badai dan hujan di atas padang!
Dan di cakrawala, di dalam hujan
kulihat diriku yang dulu hilang.
Manchuria
--Rendra (1935-2009), translated by Burton Raffel
ON these broad fields,
Wild horses race.
Desire and direction always race.
In the tall grass
The wind scratches its back.
I stand on this broad field.
Rain falls.
Ah, how it storms on these broad fields.
And in the sky, in the rain,
I see my lost self.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.132.

Willibrordus Surendra Broto Rendra (1935-2009)
平壤國際旅館
--Rendra (1935-2009)
夜色溶溶時
雙手按耐不住打開了陽台的門
與我的寂寞角力起來。
秋夜難相友
令街巷空無一人。
路樹侍立如弓著腰的老婦。
除了風在吹一切都靜止不動。
如此孤單中一個人審視起自我，
與自我對峙著，
赤裸裸地。
平壤的風吹亂我的頭髮，
問道：
「蓬頭亂髮的小伙子
你是誰人家的兒子？」
這下子我照見自己臉色僵硬
吞吞吐吐又心裡發慌。
我試著友善點，問候自己：
「您好！有人在嗎？」
溶溶夜色變得顫抖而灰暗。
寂寞如一面與我對峙的鏡子：
「嘿，年輕小伙子！
你頭上一根白毛還都沒有！」
然後我感到羞赧
縱然知道
沒必要如此
Hotel Internasional, Pyongyang
--Rendra (1935-2009)
DI malam yang larut itu
dengan jari-jari yang rusuh kubuka pintu balkon
dan lalu bergumullah diriku dengan sepi.
Malam musim gugur yang tidak ramah
mengusir orang dari jalanan.
Dan pohon-pohon seperti janda yang tua.
Kecuali angin tak ada lagi yang bernyawa.
Di dalam sepi orang menatap diri sendiri
menghadap diri sendiri
dan telanjang dalam jiwa
Angin Pyongyang mengacau rambutku
dan bertanya:
'Lelaki kurus dengan rambut kusut masai
engkau gerangan putra siapa?'
Lalu kulihatlah wajahku yang tegang,
diriku yang guyah, serta hatiku yang gelisah.
Aku mencoba ramah dan menegur diriku:
'Hallo!--Ada apa?'
Malam yang larut itu gemetar dan kelabu.
Kesepian menghadap padaku bagai kaca.
'Ayolah, buyung!
Kau toh bukan kakek yang tua!'
Lalu akupun tersipu
meskipun tahu
itu tak perlu
International Hotel, Pyongyang
--Rendra (1935-2009), translated by Burton Raffel
IN this dissolving evening
My restless hands open the balcony door
And then I wrestle with my loneliness.
An unfriendly autumn night
Keeps the streets empty.
The trees stand like bent old women.
Except for the wind there's nothing in motion.
In such solitude one examines oneself,
Confronts oneself,
Nakedly.
The Pyongyang wind rumples my hair,
Asking:
'Boy with the tousled hair
Are you someone's son?'
Then I see my tense face,
My wobbliness, and my nervous heart.
I try to be friendly, greet myslef:
'Hello!--Anyone there?'
This dissolving evening trembles and turns grey.
Loneliness confronts me like a mirror:
'Hey, young fellow!
You haven't got any grey hairs on you!'
And then I'm embarrassed
Though I don't have to be
And I know it.
Rendra, translated by Burton Raffel, Harry Aveling and Derwent May, Ballads and Blues: Poems, Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1974, p.135.

繼續把我晾在一旁——寫給底特律
——Lesley Kartali, 羅浩原 譯

提貨區等待線：
天際線斜向上揚彷彿
因欲求而發亮的一張張臉龐
辛香刺激的汗水淋漓
週日賣場的人潮
與這幾塊停車區遙遙相望
沿路的鐵絲刺網
化為無數小鳥

初次約會：
從氤氳的亮片海中冒出來
一片片被躍動的爵士樂銅管吹落
大聲曳灑出一道閃亮地帶
在這幽暗的大街上

接吻：
她的哼聲破曉於街角
清晰如午夜被敲破的玻璃
誘使我的雙唇慢慢接近
那幾句我本不能
輕易說出的話

佇留一月記：
悲傷的屑屑被帶進來
沾在我跑鞋鞋底
開始在我屋角肆意滋生
不顧雙眼被燻得多麼刺痛
我一直刷一直刷

爭執：
驚聲尖叫把你吵醒
一陣紅光警示燈迴旋而過
一棟棟家屋被打得五內翻騰
輪廓線仍濃如嗆人煙霧
火就在門外燒

朋友們的疑問：
你幹嘛還住在那邊？
不可怕嗎？不是爛社區嗎？
再跟我說一遍你幹嘛還住那邊？

要走的人：
我無法改變它
我沒有那個能力
我只會增加問題
(說假話
會感覺好一點
既然你說了再見)

徘徊：
心靈
拖著腳步
被落在後面
與城市一同迷路
下水道閘口的水流
時漲時消
如一則沒人聽的申訴


keep me hanging on
for detroit
——Lesley Kartali

the pick up lines:
skyline tilted up like
faces lit with desire.
spices of the sweaty
sunday market crowd.
from a distance across those lots
the way barbed wire
became birds.

the first date:
from a sea of smoke sequins pop.
jazz bounces brass off each one.
blaring out a bright stretch
on an avenue of dim.

the kiss:
her hum broke dawn on the corner
clear as glass at midnight.
tempted my lips closer
to words i couldn't
quite speak.

one month in:
bringing in bits of sadness
on my sneaker soles.
begins to grow wild in my corners
no matter how hard eyes stinging
i scrub.

the fight:
screams to wake you.
rolling through red lights.
homes punched in guts.
lines still choking smog thick.
fire right outside the door.

friends' questions:
why do you live there?
isn't it scary? a bad neighborhood?
tell me again why you live there?

the leaving:
i can't change it.
i don't have that power.
i'm just adding to the problem.
(lies
to feel better
as you goodbye)

lingering:
the heart
dragging its feet
lagging behind
lost with the city
in sewer grate steam
swelling then dissipating
like an unheard plea