Conrad Potter Aiken.jpg
美國詩人Conrad Potter Aiken (1889-1973)



[殘篇]
--[美國]Conrad Aiken (1889-1973),Chairil Anwar譯

再沒什麼要說的了嗎?埋葬了所有的事情,
獨自坐著歇息,忍受著氣悶的胸膛
探出去張望,清點在窗口嬉戲的顏色
或再度享受牆上我們的朋友所贈的圖畫。
還是我們要談論被丈夫拋下的Ivy
他墜毀在沖繩島。或只是沉默不語
我們見證了日子變得光明、變得黑暗,
雲被風掌舵操縱
──不、不,我們不要跟著風
去遺忘、去記憶──

陌生的你、陌生的你
相遇時因為過去道路不曾交會
你瞠目、我瞪眼
陷入僵居因我們各自懷著秘密
你可曾眺望著海岸、眺望著
忘我地高高躍起?
還是仍舊
從一間病房被抬到另一間病房
從一個市鎮疏散到另一個市鎮?我
現在帶著1½個肺走著。
還有
曾經相信那絕對的問題……
但這些言論不就是為了揭開會議的序幕
加快白晝的到來嗎?不是嗎──

來吧我的愛
以真主阿拉之名,我們踩著地上密密麻麻的腳印,
講述關於被人民殺死的國王的故事;
將心攤平曝曬,照亮我們血的流向
仔細算計著敗局,仔細算計著
勝利。我已見證了
失望的日暮與令真主也一同垂淚的絕望
使數十位先知先覺者僵冷,破滅了夢,於墓中。

我曾一手握著時間,另一手握著空間
但被我混到一起以致失去了目標
我偏離了天賜的妻子越了軌,交接著
目光,我吻著頭髮,吸著變得乾巴巴的胸膛
你是我的愛──

振臂披覆上霧與光,來歷不清之物,
將我搶來的全數收贓,上帝的手腳──
訴說著呀我的愛人在這沙發上打開你的身體
為何你總是自昏暗中離去
從焦慮到焦慮間的暫歇;
訴說著太陽散放著苦澀的氣息。我們像這樣訴說著──

但已到了離去的時間,而我將離去
而我們將會記得、忘記、回想、保密些什麼
那些不是詩人不會理睬的部分。

.Conrad Aiken, Twentieth Century American Poetry, 1949. Hal. 234.


[Fragmen]
--Chairil Anwar譯

Tiada lagi jang akan diperikan? Kuburlah semua ihwal,
Dudukkan diri beristirahat, tahanlah dada jang menjesak
Lihat keluar, hitung-pisah warna jang bermain didjendela
Atau nikmatkan lagi lukisan didinding pemberian teman kita.
atau kita omongkan Ivy jang ditinggalkan suaminja,
djatuhnja pulau Okinawa. Atau berdiam sadja
Kita saksikan hari djadi tjerah, djadi mendung,
Mega dikemudikan angina
—Tidak, tidak, tidak sama dengan angina ikutan kita……
Melupakan dan mengenang—

Kau asing, aku asing.
Dipertemukan oleh djalan jang tidak pernah bersilang
Kau menatap, aku menatap
Kebuntuan rahsia jang kita bawa masing-masing
Kau pernah melihat pantai, melihat laut, melihat gunung?
Lupa diri terlambung tinggi?
Dan djuga
diangkat dari rumah sakit satu kerumah sakit lain
mengungsi dari kota satu kekota lain? Aku
sekarang djalan dengan 1 ½ rabu.
Dan
Pernah pertjaja pada kemutlakan soal……
Tapi adakah ini kata-kata untuk mengangkat tabir pertemuan
memperlekas datang siang? Adakah—

Mari tjintaku
Demi Allah, kita djedjakkan kaki dibumi pedat,
Bertjerita tentang radja jang mati dibunuh rakjat;
Papar-djemur kalbu, terangkan djalan darah kita
Hitung dengan teliti kekalahan, hitung dengan
teliti kemenangan. Aku sudah saksikan
Sendja keketjewaan dan putus asa jang bikin tuhan djuga turut tersedu
membekukan berpuluh nabi, hilang mimpi, dalam kuburnja.

Sekali kugenggam Waktu, Keluasan ditangan lain
Tapi kutjampurbaurkan hingga hilang tudju.
Aku bias nikmatkan perempuan luar batasnja, tjium
matanja, kutjup rambutnja, isap dadanja djadi gersang.
Kau tjintaku—

Melenggang diselubungi kabut dan tjaja, benda jang tidak menjata,
Tukang tadah segala jang kurampas, kaki tangan tuhan—
Bertjeritahah tjintaku bukakan tubuhmu diatas sofa ini
Mengapa kau selalu berangkat dari kelam kekelam
dari ketjemasan sampai ke-istirahat-dalam-ketjemasan;
tjerita surja berhawa pahit. Kita bertjerita begini—

Tapi sudah tiba waktu pergi, dan aku akan pergi
Dan apa jang kita pikirkan, lupakan, kenangkan, rahsiakan
Jang bukan-penjair tidak ambil bagian.


[Preludes to Attitude]
--Conrad Aiken (1889-1973)

IX

Nothing to say, you say? Then we'll say nothing:
But step from rug to rug and hold our breaths,
Count the green ivy-strings against the window,
The pictures on the wall. Let us exchange
Pennies of gossip, news from nowhere, names
Held in despite or honor; we have seen
The weather-vanes veer westward, and the clouds
Obedient to the wind; have walked in snow;
Forgotten and remembered-

................................................But we are strangers;
Came here by paths which never crossed; and stare
At the blind mystery of each to each.
You've seen the sea and the mountains? taken ether?
And slept in hospitals from Rome to Cairo?
Why so have I; and lost my tonsils, too;
And drunk the waters of the absolute.
But is it this we meet for, of an evening,
Is it this-

................................O come, like Shelley,
For god's sake let us sit on honest ground
And tell harsh stories of the deaths of kings!
Have out our hearts, confess our blood,
Our foulness and our virtue! I have known
Such sunsets of despair as god himself
Might weep for of a Sunday; and then slept
As dreamlessly as Jesus in his tomb.
I have had time in one hand, space in the other,
And mixed them to no purpose. I have seen
More in a woman's eye can be liked,
And less than can be known. And as for you-

O creature of the frost and sunlight, worm
Uplifted by the atom's joy, receiver
Of stolen goods, unconscious thief of god-
Tell me upon this sofa how you came
From darkness to this darkness, from what terror
You found this restless pause in terror, learned
The bitter light you follow. We will talk-

But it is time to go, and I must go;
And what we thought, and silenced, none shall know.

1935


(案:此篇後編入Preludes for Memnon, LIII)

創作者介紹

蔗尾蜂房

kamadevas 發表在 痞客邦 留言(1) 人氣()


留言列表 (1)

發表留言
  • 詠夜
  • 很氣魄迴盪胸臆的賦格般
    跳躍苦牆
    與籬笆外的春光

    嗯,連續兩首譯詩作
    我享受著閱讀
    一如聆聽獨家劇院
    回歸午夜的沙漏中 ---

您尚未登入,將以訪客身份留言。亦可以上方服務帳號登入留言

請輸入暱稱 ( 最多顯示 6 個中文字元 )

請輸入標題 ( 最多顯示 9 個中文字元 )

請輸入內容 ( 最多 140 個中文字元 )

請輸入左方認證碼:

看不懂,換張圖

請輸入驗證碼